Kleurecht, niet gekleurd: Waarom ik denk dat nummerplaten onmisbaar zijn voor klassieke auto’s

Een Golf I uit het eerste bouwjaar.

Marino-geel aan de buitenkant (kleurcode L20A), groene bekleding aan de binnenkant – een combinatie die vandaag opvalt, maar toen vanzelfsprekend was.

Zulke kleurencombinaties zijn een stukje designgeschiedenis. En dat is precies wat ze fotografisch uitdagend maakt. Omdat het niet voldoende is dat een auto er “goed uitziet” op foto’s. Het moet er goed uitzien.

Kleurnauwkeurigheid is geen kwestie van esthetiek

Vooral bij klassiekers maakt de originele kleur deel uit van hun identiteit. Het bepaalt of een foto documentair is – of gewoon leuk om naar te kijken.

Dit wordt een uitdaging met series die over meerdere uren en lichtsituaties zijn gemaakt: zon in de ochtend, schaduw later, interieur met gemengd licht. En uiteindelijk moeten alle opnames eruit zien alsof ze uit één mal zijn gemaakt.

Hoe ik werk – met referentie en systeem

De oplossing is eenvoudig, maar cruciaal: ik werk met kleurenkaarten – om precies te zijn met neutrale referentiekaarten.

Eén bevindt zich aan de buitenkant van de lak, één aan de binnenkant van de bekleding. Dit creëert een vaste kleurruimte aan het begin van elke reeks opnamen, die ik kan gebruiken voor het bewerken.

In plaats van te vertrouwen op mijn oog of het scherm, gebruik ik een duidelijke vergelijking. Dit is vooral belangrijk voor tinten zoals geel en groen, die extreem kunnen kantelen afhankelijk van de lichtstemming.

Een kleine inspanning met een grote impact

Ja, dit is een tussenstap.

Maar het bespaart later tijd – en vooral discussies. Of het nu gaat om afdrukken, archivering of digitale uitvoer: een stabiele kleurreferentie betekent consistente resultaten.

Iedereen die, zoals ik, regelmatig voertuigen fotografeert onder wisselende omstandigheden weet dat niet alle kleuren hetzelfde zijn. En zonder referentiepunt verandert marinogeel al snel in citroengeel, het weelderige groen in lichtgrijs.