Veel meer mannen dan ik zijn ooit door deze in zichzelf gekeerde stad aan de Rijn getrokken. Toch ontkom ik er niet aan om het te fotograferen. En meestal als ik stil sta en wacht. Ik ben al op pad gegaan om de plekken te fotograferen die ik bijzonder afschuwelijk vind. Op de een of andere manier moet je je verdedigen tegen deze architectonische Keulse troosteloosheid, ik doe het met mijn foto’s. Vandaag zijn er twee bijzonder mooie momenten te zien, afgelopen donderdag genomen. Onderweg voor een reportage over een heel ander onderwerp is er altijd een stilstand. Tijd om uit te schakelen, om de omgeving in me op te nemen, om te zien. Maar er is niets dat een effect wil of zelfs maar kan hebben.

Het oog lijdt ook

Een locatie vinden in Keulen is bijna onmogelijk. Je kunt wel zoeken, maar niet per se vinden. Tenminste, als je wilt dat het er goed uitziet, kosmopolitisch is en de indruk geeft van een metropool. Dat lukt meestal niet zo goed in Keulen, of de weinige plekken zijn zo vol met fotografen dat je helemaal niet kunt werken. Nou ja, ik overdrijf hier, maar het is echt zo dat de weinige plekken echt doodgefotografeerd worden. Aan de andere kant worden veel tv-misdaadfilms in Keulen opgenomen, zelfs films die zich in Duisburg of Düsseldorf afspelen. Simpelweg omdat er zoveel gezichtsloze, lelijke en inwisselbare locaties zijn.