Een heel speciaal probleem bij autofotografie is de zogenaamde “diepe achterkant”. Maar wat is dat precies?

Bij typische car-to-car-fotografie rijden we vooruit in de zogenaamde fotoauto, idealiter een grote stationcar. De fotograaf zit veilig in de kofferbak en kan zich vrij bewegen om de auto of auto’s erachter vanuit alle mogelijke posities te fotograferen. Dit is het zogenaamde “recht van overpad” en is niet bepaald opwindend.

Maar wat doe je als je een rijdende auto van achteren wilt fotograferen?
Er zijn hier ook verschillende benaderingen, je kunt gewoon achteruitrijden met de stationcar, helaas remmen veel moderne auto’s erg vroeg of worden de bestuurders gewoon ziek. Bovendien wordt dit alleen aanbevolen op afgezette gebieden.

Je rijdt dus gewoon achter de auto en hangt uit het raam of schuifdak en fotografeert de auto voor je. Dit heeft echter het nadeel dat het bijna onmogelijk is om een lage positie in te nemen op een gecontroleerde manier en daarom zijn de meeste redactioneel gefotografeerde autoachtervolgingen altijd genomen vanaf een hogere positie.

Ik probeer dit probleem al heel lang op te lossen en ik heb al een paar jaar een oplossing.

Het vergt echter wel enige voorbereidingstijd, omdat we de camera met demping aan de buitenkant van de fotowagen moeten monteren en deze camera vervolgens driedimensionaal moeten kunnen bewegen. De camera besturen met een in de handel verkrijgbare gimbal is natuurlijk geen probleem meer.

Het nadeel zijn gewoon de hoge kosten voor het installeren van het hele ding, inclusief afstandsbediening, omdat je voor redactionele fotoproducties meestal heel, heel weinig tijd hebt. En de benodigde mankracht is ook hoog, omdat het zinvol is om een assistent bij je te hebben die het hele ding installeert terwijl jij een andere opname maakt.

Bovendien is deze diepteschot weliswaar heel mooi, maar het is ook maar één van de vele beelden, en het lood kan meestal met iets minder moeite worden geproduceerd.

Maar als ik genoeg tijd heb, doe ik graag mijn best.