Sommige fotoklussen ontwikkelen een onverwachte dynamiek… Deze keer werd ik gevraagd om een prachtige oude Mercedes W111 met zijn eigenaar te fotograferen. Klinkt eenvoudig, maar dan blijkt dat er geen editor aanwezig zou zijn. De aanwezigheid van een editor is altijd handig, want een extra helpende hand op de set maakt een enorm verschil. “OK…”, dacht ik, “…portretten, details van de auto, foto van zowel ….”. Geen enkel probleem. Ik kan het licht ook alleen rondsjouwen.” Omdat ik niet alleen statische foto’s wilde, hebben we nog een paar foto’s gemaakt. Dit was gemakkelijk te doen op het vlakke platteland bij Grevenbroich. Maar ik wilde wel een paar auto-naar-auto motieven, er moesten tenslotte 3 dubbele pagina’s worden geïllustreerd. Ik was daar met mijn Altbenz (een erezaak) en moest gewoon een chauffeur vinden die me op constante afstand van de te fotograferen Mercedes wilde houden.
Auto naar auto?
Gelukkig was Sandra, de opvallende vriendin van Ralf, de eigenaar, er. Zij, die gewend was in nog oudere auto’s dan de mijne te rijden, aarzelde: “Mag ik erin rijden?” Natuurlijk kon ze dat, heel goed zelfs. Mijn kofferbak was volgestouwd met allerlei handige fotoapparatuur, dus ik besloot voor de James Bond-optie te gaan in plaats van de achterklep te openen: Uit het open achterraam leunen. Het kleine stukje zon aan de hemel, dat over een paar minuten weer verborgen zou zijn, gaf me gelijk met mijn snelle beslissing. We reden weg. Ik maakte prachtige foto ‘s van een geweldige auto en leunde nog wat verder naar buiten. Mijn chauffeur stuurde de auto perfect op de baan en met de juiste snelheid. Ik leunde nog iets verder naar buiten. De ruit, die nog een beetje uitstak, gaf me steun op mijn buik en de camera liep warm. “Iets dichterbij!” riep ik naar de chauffeur. Ze ging een stukje aan de kant en de zon brekend perfect op de lak van de Mercedes. Voordat ik het moment kon vastleggen, klonk er een luide krak! Mijn bovenlichaam stortte tien centimeter naar beneden, er klonk een geratel, de ruit gleed terug door de veiligheidspen in de autodeur en gleed door tot op de bodem. “Jammer,” dacht ik, terwijl ik de camera stilhield en foto’s nam. Ik zou later medelijden met mijn lef kunnen hebben, foto’s gaan altijd voor.
Het geluk is met de dapperen…
Na de foto’s stopten we en had ik de tijd om de schade te inspecteren. Hoofdschuddend nam ik alle telefoontjes door die ik zou moeten plegen om het raam terug te krijgen waar het hoorde. Ik berekende hoeveel het me zou kosten. Al met al maakte ik niet echt een gelukkige indruk, denk ik. Ralf, de eigenaar van de gefotografeerde Mercedes, die al meer dan 20 jaar zelf voor zijn Benz zorgde, zei laconiek: “We hebben het zo”. 20 minuten later ging mijn raam weer elektrisch omhoog en omlaag. Dubbele dank aan Ralf en Sandra!
Les geleerd? Doe rustig aan met Altbenz en huur in de toekomst alleen nog auto’s. Of zo.
